با معنی بعضی کلمات:
- تغابن: غبن: فريب دادن در معامله، تغابن: مغبون كردن همديگر، ممكن است بين الاثنين نباشد مانند «تعالى اللَّه و تبارك» در اينصورت مصدر به معنى مفعول است يعنى: مغبون شدن.
در روايات مصاديقى براى مغبون :
- هركس دو روزش يكسان باشد مغبون است. «من استوى يوماه فهو مغبون»
- تكبّر و غرور، در دنيا سبب فقر و در آخرت موجب غبن است. «المغرور فى الدنيا مسكين و فى الآخرة مغبون»
- كسىكه از نماز شب محروم شود، مغبون است. «فان المغبون من حرم قيام الليل»
- در قيامت براى هر روز از ايام عمر، 24 خزينه و انبار باز مىشود و ساعاتى را كه انسان در آن كار خير نكرده به صورت خزينه خالى مىبيند و تأسفى غير قابل وصف مىخورد. «فيناله من الغبن و الاسف على فواتها حيث كان متمكّناً من ان يملأها حسنات ما لا يوصف»
- كسىكه جهاد در راه خدا را ترك كند، مغبون است. «من ترك الجهاد فى الله كان كالمغبون»
- وبال: كيفر و عاقبت بد، و بل در اصل به معنى شدت و ثقل است.
«وَبالَ» به معناى سنگينى است؛ به غذايى كه معده را سنگين كند «وبيل» و به باران سنگين «وابل» گويند، آنگاه به هر امر سنگينى كه مايه ضرر و زيان شود، «وبال» گفته شده است. «بَشَرٌ»: این واژه برای مفرد و مثنّی و جمع استعمال میگردد. در اینجا مراد انبیاء - علیهمالسلام - است.
امام صادق عليه السلام فرمود: كلمه «زَعَمَ» در تمام قرآن به معناى دروغ است. «اما علمت ان كل زعم فى القرآن كذب»
- بلاغ: بلوغ و بلاغ: رسيدن به انتهاء مقصد، اعم از آنكه مكان باشد يا زمان و يا امرى معين، بلاغ به معنى تبليغ و رساندن نيز آيد چنان كه در اين آيه.
- فاحذروهم: حذر: احتراز از شىء مخوف.
- تصفحوا: صفح. اغماض و عدم ملامت. راغب گويد: آن ترك ملامت و از عفو ابلغ است.
«صفح» به معناى ترك سرزنش «عفو» به معناى گذشت و «صفح» به معناى ترك سرزنش و «مغفرت» به معناى از ياد بردن و به فراموشى سپردن است و اين سه امر (عفو و صفح و مغفرت) سه گام در برخورد با خطاهاى ديگران و از جمله همسر و فرزند است.
حضرت على عليه السلام مىفرمايد: از گرفتار شدن به فتنه به خدا پناه نبريد كه آن حتمى است، بلكه از انحراف و گمراه شدن به وسيلهى فتنهها به خدا پناه ببريد. لا يقولن احدكم اللهم انى اعوذ بك من الفتنة ... فليستعذ من مضلات الفتن،
شح: بخل، حرص، حرص مفرط
«يُوقَ» به معناى حفظ و نگهدارى و «شُحَّ» به معناى بخل و تمايل نفسانى است.
در حديث مىخوانيم كه امام صادق عليه السلام پيوسته دعا مىكرد: «اللهم ق شح نفسى» خدايا! مرا از بخل نفس حفظ كن.
امام صادق عليه السلام فرمود: «من ادى الزكاة فقد و قى شح نفسه» «2» هركس زكات مال خود را بپردازد، از بخل نفس خويش حفظ شده است.